من‌ُ با ترانه‌ بشناس‌ ، اي‌ ستاره‌ي‌ غزلپوش‌ !
اين‌ من‌ِ مُرده‌ي‌ سردُ ، زنده‌ کن‌ تو هُرم‌ِ آغوش‌
تلخي‌ِ هزار تا گريه‌ توي‌ لرزش‌ صدامه‌
اما نقش‌ِ يه‌ تبسم‌ هميشه‌ روي‌ لبامه‌
با نقاب‌ِ اين‌ تبسم‌ صورتم‌ رُ مي‌پوشونم‌
با چش‌ِ بسته‌ مي‌بينم‌ ، با لب‌ِ بسته‌ مي‌خونم‌

گم‌ شده‌ راه‌ِ کودکي‌ ، اون‌ دل‌ِ صاف‌ِ من‌ کجاست‌ ؟
دستاي‌ پاک‌ُ عاشق‌ِ ترانه‌باف‌ِ من‌ کجاست‌ ؟
من‌ که‌ به‌ زخم‌ دشنه‌ها ، مرهم‌ِ بوسه‌ مي‌زدم‌
دشنه‌ شدم‌ ، دشنه‌ شدم‌ ، بگو غلاف‌ِ من‌ کجاست‌ ؟

اي‌ غريبه‌ي‌ قديمي‌ ! من‌ُ با ترانه‌ بشناس‌
صفحه‌ي‌ بعدي‌ سفيده‌ ، آخرِ قصه‌ همين‌جاس‌
نگا ! کن‌ يه‌ مردِ گريون‌ ، پشت‌ِ پرده‌ي‌ نقابه‌
من‌ ميون‌ِ ابرا نيستم‌ ، کبوتر تو چاه‌ مي‌خوابه‌
من‌ُ بشناس‌ تا بفهمم‌ توي‌ آينه‌ها کي‌اَم‌ من‌ ؟
يه‌ اجاق‌ِ سردِ خاموش‌ ، يا يه‌ چلچراغ‌ِ روشن‌ ؟

گم‌ شده‌ راه‌ِ کودکي‌ ، اون‌ دل‌ِ صاف‌ِ من‌ کجاست‌ ؟
دستاي‌ پاک‌ُ عاشق‌ِ ترانه‌باف‌ِ من‌ کجاست‌ ؟
من‌ که‌ به‌ زخم‌ دشنه‌ها ، مرهم‌ِ بوسه‌ مي‌زدم‌
دشنه‌ شدم‌ ، دشنه‌ شدم‌ ، بگو غلاف‌ِ من‌ کجاست‌ ؟

دلم خیلی گرفته ، آخه انتظار تا چه وقت ؟؟؟؟

عزیزمن این شعرام متعلق به توست به تویی که تمام وجودمی .....

 اگر ميدانستم

                   بهشتم را می گيرند٬

                       هيچگاه بر سيب سرخ تنت لب نمی آلودم؛

                                                 و من آلودم

                                                           آلودم

                                                              آلودم...

        اگر ميدانستم

                 آدمم را می برند٬

                      بی آنکه بگويند به کدامين زمين٬

                          هيچگاه تن گندميم را به تو نمی بخشيدم؛

                                                 و من بخشيدم

                                                          بخشيدم

                                                            بخشيدم...

              ديرگاهيست عزم زمين کرده ام٬

                                                 تا بيابم تو را

                              و باز

                                  ببخشم و بيالايم٬

                    که با تو هر زمينی٬ بهشت من است...

 اگه يه روز هوس کردی بری رو برفا قدم بزنی٬

                                                              خبرم کن؛

            قول ميدم بدون اينکه منو ببينی

                                         بيام و ردپايی بذارم کنار رد پات

         تا وقتی بر ميگردی و به پشت سرت نگاه می کنی٬

                                                                 دلت نگيره...

    اگه يه روز خواستی تنهای تنها

    بری يه جای دور که بشه از اونجا دريا شد٬

                                                      خبرم کن؛

                قول ميدم ساکت باشم و فقط

                              از تو ساحل موجاتو تماشا کنم...

     اگه يه روز دلت گرفت و خواستی بغضتو بترکونی

                                                           حتماً خبرم کن؛

                    قول ميدم نخندونمت و

                                   پا به پات اشک بريزم

                                             تا هر دو سبک بشيم...

     اگه يه روز اومدی سراغم و ديدی خبری ازم نيست

                                                      قول بده دنبالم بگردی٬

     چون حتماً گوشه ای افتادم و

                          انتظارت رو می کشم...

      از امروز تا هر روز چشم به راه

                           نيامدنت را انتظار می کشم...

  واژه ی غريبی ست؛

       واژه ای که هر لحظه ی بی تو را معنا می کند.

             چه قريب است با من٬

                     هم خوابه ام در روزهای نبودنت٬

   و چه سخت است:

                                 «انتظار»

   بعد از رفتنت٬ هر صبح٬

            شب در آسمان اتاقم طلوع می کند.

   از پنجره به بيرون نگاه می کنم.

                            ايستاده ای تکيه زده به ديوار

                                               و نگاهت به آسمان٬ 

                                                       شايد در شگفت که خورشيد کجاست...

       نمی دانی که شرم دارد از آمدن و آغاز فردايی ديگر

                                                             و شروع انتظاری ديگر...

       چرا نوشتم در دفتر تنهاييم برای تو٬

                                                   نمی دانم...

              شايد سندی باشد گواه بر انتظار من٬ 

                                   تا روزی بخوانند بر تو عشق مرا...

     وقتی نامه هايت را می خوانم٬ يکبار٬ نه..  بلکه صدها بار

                                        و تنفس می کنم عطر روزهای بودنت را٬

                چشمان هميشه آبستنم باز هم فارغ می شوند...

         و من می مانم

                     منتظر و بی قرار٬

                              به اميد روزی که بيايی تا

«درها به روی ازدحام کوچه بر بنديم و مستانه فروريزيم می در جام يکديگر٬ که من يکدم نشاط با تو بودن را٬ به عمر نوح هم حتی نخواهم داد...»

از هنگامی که خداوند مشغول خلق کردن زن بود، شش روز می گذشت.
فرشته ای ظاهر شد و عرض کرد : چرا اين همه وقت صرف اين يکی می فرماييد ؟
خداوند پاسخ داد : دستور کار او را ديده ای ؟
او بايد کاملا" قابل شستشو باشد، اما پلاستيکی نباشد. 
بايد دويست قطعه متحرک داشته باشد، که همگی قابل جايگزينی باشند.
بايد بتواند با خوردن قهوه تلخ بدون شکر و غذاي شب مانده کار کند.
بايد دامنی داشته باشد که همزمان دو بچه را در خودش جا دهد و وقتی از جايش بلند شد ناپديد شود.

بوسه ای داشته باشد که بتواند همه دردها را، از زانوی خراشيده گرفته تا قلب شکسته، درمان کند.
و شش جفت دست داشته باشد.  
فرشته از شنيدن اين همه مبهوت شد.
گفت : شش جفت دست ؟ امکان ندارد ؟
خداوند پاسخ داد : فقط دست ها نيستند. مادرها بايد سه جفت چشم هم داشته باشند.
-اين ترتيب، اين می شود يک الگوي متعارف برای آنها.

خداوند سری تکان داد و فرمود : بله.
يک جفت برای وقتی که از بچه هايش می پرسد که چه کار می کنيد،
از پشت در بسته هم بتواند ببيندشان.
يک جفت بايد پشت سرش داشته باشد که آنچه را لازم است بفهمد !!
و جفت سوم همين جا روی صورتش است که وقتی به بچه خطاکارش نگاه کند،
بتواند بدون کلام به او بگويد او را می فهمد و دوستش دارد.
  
فرشته سعی کرد جلوي خدا را بگيرد.
اين همه کار براي يک روز خيلی زياد است. باشد فردا تمامش بفرماييد .
خداوند فرمود : نمی شود !!
چيزی نمانده تا کار خلق اين مخلوقی را که اين همه به من نزديک است، تمام کنم.
از اين پس می تواند هنگام بيماری، خودش را درمان کند، يک خانواده را با يک قرص نان سير کند و يک بچه پنج سال را وادار کند دوش بگيرد.

فرشته نزديک شد و به زن دست زد.
  اما ای خداوند، او را خيلی نرم آفريدی .
بله نرم است، اما او را سخت هم آفريده ام. تصورش را هم نمی توانی بکنی که تا چه حد می تواند تحمل کند و زحمت بکشد .
فرشته پرسيد : فکر هم می تواند بکند ؟
خداوند پاسخ داد : نه تنها فکر می کند، بلکه قوه استدلال و مذاکره هم دارد .
آن گاه فرشته متوجه چيزي شد و به گونه زن دست زد.
ای وای، مثل اينکه اين نمونه نشتی دارد. به شما گفتم که در اين يکی زيادی مواد مصرف کرده ايد.
خداوند مخالفت کرد : آن که نشتی نيست، اشک است.  
فرشته پرسيد : اشک ديگر چيست ؟
خداوند گفت : اشک وسيله ای است برای ابراز شادی، اندوه، درد، نا اميدی، تنهايی، سوگ و غرورش.
فرشته متاثر شد.
شما نابغه ايد ای خداوند، شما فکر همه چيز را کرده ايد، چون زن ها واقعا" حيرت انگيزند.
زن ها قدرتي دارند که مردان را متحير می کنند.

همواره بچه ها را به دندان می کشند.
سختی ها را بهتر تحمل می کنند.
بار زندگی را به دوش می کشند،  
ولی شادی، عشق و لذت به فضای خانه می پراکنند.
وقتی مي خواهند جيغ بزنند، با لبخند مي زنند.
وقتی می خواهند گريه کنند، آواز می خوانند.
وقتی خوشحالند گريه می کنند.
و وقتی عصبانی اند می خندند.
برای آنچه باور دارند می جنگند.

در مقابل بی عدالتی می ايستند.
وقتی مطمئن اند راه حل ديگری وجود دارد، نه نمی پذيرند.
بدون کفش نو سر می کنند، که بچه هايشان کفش نو داشته باشند.
براي همراهی يک دوست مضطرب، با او به دکتر می روند.
بدون قيد و شرط دوست می دارند.
  
وقتی بچه هايشان به موفقيتی دست پيدا می کنند گريه می کنند و و قتی دوستانشان پاداش می گيرند، می خندند.
در مرگ يک دوست، دل شان می شکند.
در از دست دادن يکی از اعضای خانواده اندوهگين می شوند،
با اينحال وقتی می بينند همه از پا افتاده اند، قوی، پابرجا می مانند.
آنها می رانند، می پرند، راه می روند، می دوند که نشانتان بدهند چه قدر برایشان مهم هستيد.
  
قلب زن است که جهان را به چرخش در می آورد
زن ها در هر اندازه و رنگ و شکلی موجودند می دانند که بغل کردن و بوسيدن می تواند هر دل شکسته اي را التيام بخشد
کار زن ها بيش از بچه به دنيا آوردن است، آنها شادی و اميد به ارمغان می آورند. آنها شفقت و فکر نو مي بخشند
زن ها چيزهای زيادی برای گفتن و برای بخشيدن دارند

خداوند گفت : اين مخلوق عظيم فقط يك عيب دارد
فرشته پرسيد : چه عيبی ؟
خداوند گفت : قدر خودش را نمی داند

هنوز وقتی سرم را روی شانه ات می گذارم بهشت با همه عظمتش در من جریان پیدا می کند هنوز وقتی نگاهم می کنی خودم را کنار کوهپایه های کودکی می بینم با شاپرکهایی که روی پیراهنم آواز می خوانند هنوز نمی دانم چند سال چند جاده و چند احساس از تو دور شده ام فقط هر وقت دلم برای گهواره ای که تکان می دادی تنگ می شود روبه روی آینه می ایستم ودنبال دخترکی می گردم که اگر نیم روزی مادررا نمی دید بغضش آب می شد تو از خانه بزرگتر بودی و از مهتابی ها روشنتر تو را از همه شکلاتها بیشتر دوست داشتم و دلم می خواست مدام راه بروی تا همه جای اتاق کوچکمان خوشبو شود باور کن هنگامی که در خانه بودی گلدانها مهربان می شدند و پنجره ها دیدنی تر ، تو دستم را می گرفتی و نمی گذاشتی قلبم در پیاده روی های شلوغ دروغ ـ گناه گم بشود تو هر روز صورتم را در حوضهای صداقت می شستی و شبها با جرعه ای قصه شادم می کردی وقتی قرآن می خواندی فرشته ها خاموش می شدند و ستاره ها برای دیدن صدایت تا سقف خانه فرود می آمدند تو می خواندی و من به کوچه های ملکوت سفر می کردم تو می خواندی ومن در لابه لای رشته های باران به تو سلام می گفتم سلام بر دستهای تاول زده تو که از آسمانهای پر ستاره زیباتراست سلام برگیسوان زخمی تو که نوازشگر صورت کوچکم بودند سلام بر لبخند معصومانه ات که بی منت بر من می تابید سلام بر چشمهای نجیب تو که مرا با ایمانهای بکر آشنا کرد می  خواهم امروز سرزده به خانه ات بیایم شاید بتوانم قسمتی از خودم را دربقچه رنگ ورورفته ات همان که قصه های شیرین را در آن می گذاشتی پیدا کنم

مادرم

عشق در دستان توست

و خدا در نگاه تو

در چین پر غرورت غرق می شوم

تا هفت ماهگی

طعم ترانه و شیر می شنوم

خوشبوترین جهان

کاش تو را بودم

آنگاه سیر می شدی از وجودم

و با لالایی کودکت به  خواب می رفتی

کاش می شد

گنجشکی بود در جنگلی سبز

کاش می شد

جنگلی بود در بهار عمر

کاش می شد

بهاری بود در عمق سالها و قرنها

کاش می شد

زمان بود زمانی آرام برای تو ای مادر

کاش می شد

صداقت تو بود در مادرانه آرامت نشسته در باد

مادرم آنقدر دوستت دارم که حتی زبانم از بیان آن

عاجز است میدانم که نمی شود هر چند می توانستم

گوشه ای از محبتها یت را جبران کنم می دانم در

این سال ها فرزند خوبی برایت نبوده ام  ولی تو

همیشه با عشقت پذیرای من بودی .

زیبای من ( مادرم )

به  اندازه تمام  ستاره ها دوستت دارم ،

به اندازه تمام کهکشان ها عاشقتم ،

دوست دارم همه بهشت زیر پای تو باشد ،

دوست دارم همیشه کنارم چون کوه استوارباشی ،

دوستت دارم مادرم

و این روز را به تمام مادران جهان تبریک می گویم

مرگ من روزی فرا خواهد رسيد :

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبارآلود و دور

يا خزانی خالی از فرياد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسيد

روزی از اين تلخ وشيرين روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سايه ای از امروزها ، ديروزها !

ديدگانم همچو دالانهای تار

گونه هايم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خوابی فرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فرياد درد

می خزند آرام روی دفترم

دستهايم فارغ از افسون شعر

ياد می آرم که در دستان من

روزگاری شعله مِيزد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خويش

می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شايد عاشقانم نيمه شب

گل به روی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به يکسو می روند

پرده های تيره ی دنيای من

چشهمای ناشناسی می خزند

روی کاغذها و دفتر های من

در اتاق کوچکم پا می نهد

بعد من ، با ياد من بيگانه ای

در بر آيينه می ماند بجای

تار مويي ، نقش دستی ، شانه ای

می رهم از خويش و می مانم ز خويش

هر چه بر جا مانده ويران می شود

روح من چون بادبان قايقی

رد افقها دور و پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکيب

روزها و هفته ها و ماهها

چشم تو در انتظار نامه ای

خيره می ماند به چشم راهها

ليک ديگر پيکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگير خاک !

بی تو ، دور از ضرب های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زير خاک

بعدها نام مرا باران و باد

نرم می شويند از رخسار خاک

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ

                                                     فروغ

سلام به دوستان عزیزم که همیشه همراه و کنارم بودند و من را با نظرات زیبا و رسا  کمک کردند .  این پست را می خواستم از خودم بگویم  تا بلکه رفع سوتفاهم  بشه و بعضی ها هم که نمی شناسم کی هستند و چی می خواهند ازاذیت کردن دست بردارند .

من زهرا نویسنده ی  این وبلاگ هستم ، ازیه سرزمین دور که با مردم این دنیا هیچ سازگاری نداره و با اونها احساس غریبی می کنه یه دختر تنها که تنها دلخوشی وامید ش همین شعرا و وبلاگه که نمی دونم چرا بعضی ها به دروغ می خواهند اون را ازش بگیرند .

کاش می دونستم چرا و به چه علتی ؟؟؟؟؟

من نوشتن دراین وبلاگ رو از اواخرشهریور1384 آغاز کردم وسعی من این بود که همیشه بهترین مطالبی رو که بتونه احساساتم رو بیان کنه استفاده کنم نه قصدی داشتم نه غرضی ، تنها می خواستم خود رو خالی کنم . من از نوشته های  مختلفی برای وبلاگم استفاده می کنم که دراین صورت اگه اسمشون مشخص باشه حتما می نویسم که صاحب این مطلب کیه ؟ و یا خودم می نویسم  اما چون تصمیم گرفته بودم واسه ارشد خوب بخونم از وبلاگم کمی نه یه کم زیاد فاصله گرفتم طوری که نمی تونستم دیگه آپش کنم و حالا برگشتم واین نظراتو دیدم واقعا نمی دونم منظورشون چی بوده و چرا این کارو کردند .

ولی بازم می گم که این وبلاگ متعلق به من یعنی ( زهراست ) ویه دوست بسیار خوبم که فعلا نیستند در درست کردن و به ثمر رسوندن این وبلاگ کمک زیادی بهم کردند که جا داره از ایشون هم اینجا تشکر کنم ( نویسنده وبلاگ نفرین )  وتا زمانی که بتونم  می نویسم و هرکسی اگه حرفی باز داشته باشه با دل وجان می شنوم و به اون پاسخ میدم اگه باز مشکلی بود من در خدمتم.

می خواهم با کمک شما دوستان دوباره بنویسم البته اگه مثل همیشه یار و یاورم باشید

بارون می اومد...........

دلم گرفته بود رفتم زير بارون........

صورتمو گرفتم به طرف اسمون داد زدم گفتم خدايا مگه من چی کار

کردم؟؟؟؟؟؟

خدايا به همين بارون قسمت ميدم يا اين چيزها رو تموم کن يا منو

راحت کن......

زدم زير گريه... صورتم خيس شد اما از بارون چشمام....

يادم اومد يه روزی اينو بهم گفتی هر وقت بارون اومد بدون دارم

پشت ابرا گريه ميکنم...

صدات زدم اما کسی جوابمو نداد زدم زير گريه....

بهم گفتی اگه وقتی بارون می آد آرزو کنی بر آورده ميشه...

منم از ته دل ارزو کردم که......

اومدم پايين صورتم خيس شده بود همه بهم گفتن چه بارونی می آد

اما هيچ کس نفهميد صورت من از بارون چشمام خيس شده...

The crying of cloud is lie did you know

يه چشم هميشه بايد توش اشک باشه وگرنه می سوزه...

يه دل هميشه بايد توش غم باشه وگرنه می شکنه...

يه کبوتر هميشه بايد عشق پرواز داشته باشه وگرنه اسير ميشه...

يه قناری بايد به خوش اوازيش ايمان داشته باشه وگرنه ساکت

ميشه....

يه لب هميشه بايد توش خنده باشه وگرنه زود پير ميشه...

يه دفتر نفاشی بايد خط خطی باشه وگرنه با کاغذ سفيد فرقی

نداره...

يه جاده بايد انتها داشته باشه وگرنه مثل يه کلاف سر درگمه..

يه قلب پاک هميشه بايد به يه نفر ايمان داشته باشه وگرنه فاسد

می شه....

يه چشم اشک الود..يه دل غم الود..يه کبوتر عاشق..

يه قناری خوش اواز ..يه لب خندون..يه جاده با انتها..

يه دفتر نقاشی..يه ديوار استوار..يه قلب پاک و..........

اينا همه يه جايی معنی داری جاييکه:

چشمای اشک الودت رو من پاک کنم..دل غم الودت رو من شاد کنم

شنونده اواز قشنگت من باشم..لبای کوچيکت رو من خندون کنم

نقاش دفتر خاطراتت من باشم..پاکی قلبت رو با سلامت عشقم

معنی کنی

 

 

نه با اندوه باید ماند

نه غم را باید از خود راند

بیا تا ما شریک شادی و اندوه هم باشیم...

چقدر این زندگی زیباست

که من بعد از چه طولانی زمانی ،

يافتم عشق و تو را با هم.

تو را من دوست میدارم

- اگرچه خوب میدانی

وگرچه در غزلهایم

به تأکید فراوان گفته ام این را –

تو را من دوست میدارم

و با تو زندگی زیباست

و بی تو زندگانی ....

بگذریم از این سخن ...

بیجاست !

برای با تو بودن این شروع بی نظیری بود،

اگر بهارمی دانست،

برایم غنچه سرخ گلي را میشکوفانید

که با آن خیر مقدم گویمت

اما نمیدانست

گمان می کرد ، روز آخر دیدار ما آن روز بهاری است

- و شاید من خودم هم اين چنین بودم ! –

پذيرایت شدم ، با بوسه و لبخند

تنت چون ديدگانت سرد

و احساس گریزی بی امان در چشم تو پيدا.

غروری سهمگین و وحشت آور بود،

که از چشم تو می بارید

و من با خويشتن گفتم:

« چگونه این غرور شرمگین‌ را بوسه باید داد؟! »

- که سیمای غرورم سهمگین تر از غرورت بود -

« تو را من دوست می دارم ! »

و با این جمله دیوار غرورم را شكستم من.

تمام داستان اين بود.

« تو را من دوست می دارم))

توهم … آیا … مرا … »

اما …

سؤالم چشم در راه جوابت ماند

و تنها پاسخ محسوس تو آندم سكوتت بود ؛

سكوتی سخت وحشت زا،

که من خود را در آن بازیچه دست تو می دیدم

ولی جرأت به خود دادم

و یکبار دگر – آرامتر اما -

زمام سرنوشتم را به دست جمله ای دادم

و با شرم از غرور خويشتن گفتم:

« تو را من دوست می دارم،

تو هم ... آيا ... ؟!»

ولی اینبار

تنت با حالتی مبهم ، به جای تو سخن می گفت

و استنباط من از گردش خون در رگت این بود:

« تو را من دوست می دارم! »

به دستت دست لرزانم گره میخورد

خدا ، خندان ، به بند سرنوشتم ، سرنوشتت را گره میزد

و او سرهای ما را سوی هم می برد

و لبهای ترک دار مرا در حوض لبهای تو می انداخت

صدای عقل میگفت: « ايندو را از هم جدا سازید ! »

صدای تن ولی می گفت: « لبها را به هم دوزید »

و ما عمداً صدای عقل را از گوش می راندیم

و بعد از آن هم آغوشی

خدا ما را اسير خواب شیرین جوانی کرد!

و من سهم بزرگی از تو را در سینه میدادم - نفسهایت -

همان سهمی که بی او زندگی هیچ است

همان سهمی که بی او جسممان مرده است

- و دیگر سرنوشت روح نا معلوم!

که از دنیای بعد از مرگ ما چیزی نمی دانیم -

همان سهمی که بی او ...

عشق آيا سرد می گردد ؟!!

– و من انديشه کردم….

عشق بی او گرمتر از هر زمانی بود –

و من … آری …

نفسهای تو را در سینه میدادم

و این سهم بزرگی بود

ولی با آن اميدی که مرا با تو نگه میداشت

نفسهای تو جزء کوچکی بود از تمام تو

و خوابی بود

و من باور نمیکردم

بدین حد خوب و شیرین باشد این رؤیا!

و آیا … هیچ … رؤیا بود؟!!

و یا عین حقيقت بود و من رؤياش می دیدم؟!

به هر تقدیر شیرین بود

به هرصورت گوارا بود

شرابی که من از لبهای تو چیدم

تمام خوشه هایش را

و با انگشتهایم خوب افشردم

تمام دانه هایش را

و در چشم تو نوشیدم

تمام جرعه هایش را

و در آغوش معصوم تو سر کردم

تمام نشئه هایش را

و زيبا بود ؛

و بی اندازه زيبا بود

خواب روح ِ بيدارم

و احساس جدیدی بود

این در خواب بیداری!

و این آغاز خوب داستان شادمانی بود

و این سرفصل شیرین جوانی بود

چه فصل بی نظیری بود

نفسها اضطراب انگيز

بدنها سرد و شهوتناک

هوای بوسه ها شرجی

زمین بوسه ها سوزان

و ما – از يكدگر سرشار –

چه بی پروا جواب بوسه را با بوسه می دادیم!

که لذت ترس را می کشت

و بوسه سا تو بر صدها جهنّم باز می ارزید

و وقتی رنگ زيبای گناهان را به تن دادیم

چه دلمرده است رنگ عصمت دلها

زمان کم بود و ذره ذره دست آوردنت دشوار

تو را من ناگهان باید درون خویش می دیدم

و هرگز هم نفهمیدم

کدامین ورد باعث شد

تو را در صبح آن روز طلایی رنگ پاییزی

برای خویش بردارم؟!

کدامین نیمه شب دست دعایم را

خدا پراستجابت بر زمین آورد؟!

کدامین روز ایمان نگاهم بر تو کامل شد؟!

ولی امروز میدانم

که من تا آخرین مقدار ممکن با تو می باشم

که من تا یکقدم بعد از خدا هم باتو می باشم

و تو تا آخرین مقدار ممکن با منی امروز

و تو تا یکقدم بعد از خدا هم با منی هر روز

و لبریز از تو بودم وقتی از خود باز پرسیدم:

« تو را من دوست میدارم ؟! »

و در پاسخ به این تردید

و در حالی که لبها بی صدا بودند

تنم با حالتی واضحتر از هر جمله پاسخ داد:

« آری ... دوستت می دارم! »

و من جنبش شهوانی خون در رگم ، آنروز

پیام بوسه ها را درک میکردم

و آیا « دوست میدارم »

همین احساس را در خویش میگنجاند؟!

- یقیناً پاسخش منفی است

که سهم کوچکی از حس من نسبت به تو در « دوست دارم » بود

و « خواهم داشت » شاید بیشتر ... شاید ! »

که تا امروز

کلامی نیست کز تندیس این حس پرده بردارد

و شاید... « بی تو نتوان بود » ... شاید ... بهترین باشد. –

و اینک در فرود شعر « دلتنگم برایت » جمله ای زیباست

هنوز از گرمی آغوش تو سرشار سرشارم

وگرچه بوی تو روی تنم مانده است

و گرچه در سکوت کوچه میبینم تو را ، آرام در رفتن

دلم اما برای دیدنت تنگ است...

و بعد از تو سکوت خانه سنگین است

و پیش از تو،

سکوت خانه سنگین بود!

کدامین شعر من گویاترین شعر است

برای بی صدا بودن ؟!

کدامین شعر من وقتی

سکوت و انزوایم را بیاغازم

تو را آرام خواهد کرد؟!

و آیا هیچ شعری می تواند جای خالی مرا ...

هرگز!!

و بی تو بودن اینک نیک دشوار است

و گاهی از خودم پرسیده ام: « آیا

تو را هم مرگ خواهد برد؟!

و بعد از تو مرا دست که خواهد داد؟! »

و اما خوب می دانم

که بی پاسخ ترین پرسش

و بی پرسش ترین پاسخ

برای آدمی مرگ است!!!

و روزی می رسد آن لحظه آخر

- یکی از ما دو خواهد مرد! –

و ما بی هم ... چگونه می شود ...

هرگز!

و اینگونه

به جبر عشق

من بر آخرت مؤمن ترین گشتم

و رستاخیز  بعد از مرگ روز دیگری در هستی عشق است

و این فرصت که بعد از مرگ

شاید ما دوباره پیش هم باشیم

به آن ایمان و این اقرار می ارزید

و با این دید ، محشر ، روز زیباییست

و با این وعده دوزخ ، بهترین مأواست

و تصنیف بلند عشق تو امروز

در اوج خویش می رقصید

و من – تصنیف ساز عشق تو – امروز

تو را در اوج ِ تو دیدم

و پرسیدم که: « شادی چیست غیر از این

که تصنیف بلند عشق را در اوج خود بینی؟! »

و از اعماق قلبم شادمان بودم

و قانون بزرگ زندگی را خوب فهمیدم :

نه با اندوه باید ماند

نه غم را باید ازخود راند

..و من خسته ام...از تکرار دیروزها...پوچی امروزها...ترس از فرداها...

و کاش کسی بیاید...کسی بیاید و با خود نور آورد...اینجا تاریک است...سرد است...یخ.زده دیگر دلـــــم...

کسی منتظر نیست...آری و دیگر هیچ نگاه منتظری به پنجره ی اتاقم سرک نمیکشد...

او رفته...و نمیدانم دلم میخواهد بازگردد ...یا نه؟!!! و من میان بهتی از سکوت درگیرم...و سکوت...این صدای سنگین بر سرم فرود میاید...اطرافم را نگاه میکنم...پر است از تو...و خالی از من...!!!هیچکس نیست و از میان همه ی خاطرات فقط من مانده ام و من...!!

سکوی کنار پنجره غبار دارد...آخر مدتهاست به انتظار کسی آنجا نمینشینم...

تمام نامه ها را جمع کرده ام...نکند خاطره ات را با خود آورند...که بیزارم از خاطره ها...

تمام عروسکها را جمع کرده ام...نکند تو را زنده کنند...که بیزارم از فکر تو...

دست نوشته هایم را گم کرده ام...آنهایی هم که بود تو پاره کردی...کاش میدانستی آنشب،تکه های تن مرا میدریدی...

کتابها خاک گرفته اند در گذر خاطره ها...آخر دیگر نمیخوانمشان......هر کدام نشانی از تو دارند...نوشته ای در گوشه ای...عکسی...یادداشتی...همه از تو نشان دارند...و من که بیزارم از اینهمه خاطره...

دیوارهای اتاق پر بودند از تو...از یاد تو...حرفهای تو...گفته هایت و ناگفته هایت...اما...همه را کشتم...هم نوشته های اتاق...هم یاد و گفته ها و ناگفته هایت...که تو نه گفته ها را گفتی و نه ناگفته ها را...!!!

و من هنوز نفهمیدم چرا بهار نشد...چرا آفتاب فراری شد...چرا دریا یخ بست...و چرا طنین صدایت از من گرفته شد...آخر تازگیها...بهار،افتاب ،دریا،صدا...همه و همه بر من حرامند...و من نمیدانم این قانون کدام سرزمین است...؟

اما میخواهم بایستم...ولی پاهایم هنوز در امتداد همان خیابان بلند جامانده...روبروی پلاک ۵٦...

میخواهم فریاد کشم...فریاد رسی طلب کنم...اما صدایم هنوز به دنبال گوشهای شنوایت میگردد...هنوز برنگشته صدایم...آخر سالهاست به دنبال شنیده شدن است...

میخواهم ببینم...هیهات که چشمانم دوره گرد شبانه های چشمانت است...اما هنوز به شب نرسیده...

دلم میخواهد بر این زندگی...این مردگی...! از ته دل بخندم...اما خدا میداند خنده هایم کجا و کی خشکیده...خنده هایم را کی و کجا خشکاندی...؟

راستی دلم خیلی چیزها میخواهد...اما....دلم اینجا نیست...سالهاست به غارت رفته...سالهات اسیری میکشد...دیگر عادت کرده...اما تنگ است ...خیلی تنگ است...آه اگر بیایی...!!!

شب آمد, غصه هم با او,ولی من باز تنهایم

بعد از رفتن تو اسمان چشم هايم خيس باران بود..

و بعد از رفتن تو انگار کسی حس کرد که من بی تو هزاران بار در لحظه

خواهم مرد...

کسی حس کرد که من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت....

و بعد از رفتنت باران چه بغضی کرد..

و من در حالتی ما بين اشک و حسرت و ترديد...

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است...

برای شادی و خوشبختی ارزوهای قشنگت دعا کردم....

مدتهاست که هر چه می گذرد بيشتر دوست دارم..

اما اين بار نه مثل مجنون نه مثل ليلی  و نه مثل تمام انهايی که با جهت يا

بی جهت اسطوره شدند...........تنها مثل خودم...

تا هر وقت که بخوای دوست دارم مثل هميشه..با اين تفاوت که بيشتر

از قبل دوست دارم..

مگر اينکه خودت نخواهی ...اونوقت هم توی دلم دوست دارم..

بی انکه بدانی

 

 

 

دل از سنگ بايد كه از درد عشق

ننالد خدا يا دلم سنگ نيست
مرا عشق او چنگ اندوه ساخت
 كه جز غم در اين چنگ آهنگ نيست
 
به لب جز سرود اميدم نبود
 مرا بانگ چنگ خاموش كرد
چنان دل به آهنگ او خو گرفت
كه آهنگ خود را فراموش كرد!
 
نميدانم اين چنگي سرنوشت
چه ميخواهد از جان فرسوده ام؟
كجا مي كشانندم اين نغمه ها؟
كه يك دم نخواهند آسوده ام
 
دل از اين جهان بر گرفتم دريغ
هنوزم به جان آتش عشق اوست
در اين واپسين لحظه زندگي
هنوزم در اين سينه يك آرزوست
 
دلم كرده امشب هواي شراب
شرابي كه از جان بر آرد خروش
شرابي كه در آن بينم رقص مرگ
شرابي كه هرگز نيابم به هوش
 
مگر وار هم از غم عشق او
مگر نشنوم بانگ اين چنگ را
همه زندگي نغمه ماتم است
نمي خواهم اين ناخوش آهنگ را

يکی بود يکی نبود ..يه خدا بود با يه دريای کبود که همه بهش می گفتن

اسمون..يه زمين بود و يه شهر و يه غريب با يه جاده که مسافری نداشت...

توی اين شهر غريب يه کسی شايد مثل يه دخترک هميشه دنبال گمشدش

می گشت اما اون گمشدشو نديده بود فقط از شدت غصه غروبا يه چيزی

مثل بلور لای اشکاش می شکست و روی گونه هاش ميريخت

گونه هاش از غم اونی که نميدونست کيه غرق بارون ميشدن...

نميدونست اونی که قراره از راه برسه شبنمو از چشای چند تا غريب پاک

ميکنه..

دخترک ديوونه بود طاقتش مثل عمر گلا رفته بود از کف و پرپر شده بود...

يه شب نيلی و شفاف تو يه پاييز قشنگ وقتی ادما همه تو خواب و روياشون

بودن...

دخترک دستشو برد به اسمون با همون لحنی که برگای مسافر با درخت

حرف می زنن با خدا غرق تمنا شد و راز....

دخترک فهميده بود يه کسی که مثل هيچ کسی نباشه يه روز

مثل يه رويای عجيب مياد و دور غصه هاشو خط می کشه...

زبون فرشته های عاشقو يادش ميده اما اون چه شکليه؟؟

دخترک ادم عجيبی بود ..عاشق چشمای بارونی و خيس و دلای ابری و پاک

که می خوان با يه اشاره برسن به اسمون اما دوره راهشون....

يه روزی که مثل هيچ روزی نبود ..يه فرشته که مثل هيچ کسی نبود

با دو تا چشم نجيب که دل تموم ادم هارو مبتلا می کرد...

با يه لبخند قشنگ اومد و واسه هميشه دل دخترک رو برد...

دخترک حالا ديگه تنها نبود  اون حالا يه چيزی داشت که ديگه خريدنی نبود

چون خدا اونو برای دخترک اورده بود

قهرمان روياهای سبز دخترک همونی که دخترک عاشق چشماش شده بود

همونی که دخترک با ديدنش ديوونه شد عاقبت اومد و موند

نازنين ما از همون لحظه اول دل دخترک رو برد به يه جايی که نميدونم

کجاستشايد از کهکشون های اسمون هم دورتره.....

دخترک يه روز دلو به دريا زد ..تو چشمای ناز عشقش نگاه کرد..

با يه شرم خيلی اروم بهش گفت دوست دارم

زندگيش بود و همين يه دلخوشی که از اسمون اومده بود تا نذاره

دخترک بيشتر از اين بين ادمهای خشک و قهوه ای بی پناهی بکشه..

خلاصه زندگی اين دخترک گلای کوچيک حقيقته که تو حاشيش فقط

با خط سرخ نوشته:

بمون ..تو بری موندن من معنی ديوونگيه...

اخرين حرفم اينه....

تو بری آخر اين زندگيه..

                                                 گریز و درد

رفتم ، مرا ببخش و مگو وفا نداشت

راهی بجز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم ، که داغ بوسه حسرت ترا

با اشکهای دیده زلب شستشو دهم

رفتم که نا تمام بمانم در این سرود

رفتم که با نگفته بخود آبرو دهم

رفتم مگو، مگو، که چرا رفت ، ننگ بود

عشق من و نیاز تو سوز و سازما

از پرده خموشی و ظلمت ، چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

رفتم ، که گم شو چو یکی قطره اشک گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم ، که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم زکشمکش و جنگ وزندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراغ شعله آتش ز من مگیر

می خواستم شعله شوم سرکشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر زخویش

 در دامن سکوت به تلخی گریستم

نالان زکرده ها و پشیمان ز گفته ها

دیدم که لایق تو وعشق تو نیستم

                                                                                 فروغ                                                           

  به سلامتي                                                                                                  
به سلامتي درخت                   نه بهخاطرميوش          به خاطر سايه اش

به سلامتي کرم خاکي             نه خاطر کرمش              به خاطر خاکي بودنش
به سلامتي ديوار                     که هر مرد نا مردي بهش تکيه مي کنند
به سلامتي مورچه                   که کسي اشکش رو نديده
به سلامتي خيار                      نه به خاطر خ اش          بلکه به خاطر يارش
به سلامتي گاو                      چون نگفت من                گفت ما
به سلامتي شلغم                  نه به خاطر شلش            به خاطرغمش
به سلامتي کلاغ                     نه به خاطرسياهيش        به خاطررنگيش
به سلامتي سگ                    نه به خاطرپارسش            به خاطر وفاش
به سلامتي هرچي نامرده که اگه نامرد نباشه مردا شناخته نميشن

یه جمله ی یادگاری:

دنبال کسي نگرد که بتوني باهاش زندگي کني ، دنبال کسي بگرد که نتوني بدون اون زندگي کني

لحظه ديدار

لحظه ديدار نزديك است .

باز من ديوانه ام، مستم .

باز مي لرزد، دلم، دستم .

باز گويي در جهان ديگري هستم .

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

- اي نخورده مست -

لحظه ديدار نزديك است .

در آن لحظه

... در آن پر شور لحظه

دل من با چه اصراري ترا خواست،

و من ميدانم چرا خواست،

و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرنده

كه نامش عمر و دنياست ،

اگر باشي تو با من، خوب و جاويدان و زيباست .

                                                                                    < اخوان ثالث >

پرواز خاكستر

كه هر دم مي گشايد پرده اي از راز خاكستر

كسي زان جمع جمع دست افشان نشددمساز  خاكستر

چه خوش پر سوز مينالد زهي آواز خاكستر

كنون در تسخير عشق بين پرواز خاكستر

خيال گل نرفت از طبع آتشباز خاكستر

حديث هستي ما بشنو از ايجاز خاكستر

كه بانگي بر نيايد از دهان باز خاكستر

به جز باد سحرگاهي كه شد دمساز خاكستر

به پاي شعله رقصيدند وخوش دامن كشان رفتند

تو پنداري هزاران ني در آتش كرده انداين جا

سمندرها در آتش ديدي و چون باد بگذشتي

هنوز اين كنده را روياي رنگين بهاران است

من و پروانه را ديگر به شرح وقصه حاجت نيست

چه بس افسانه هاي آتشينم هست و خاموشم

احساس

بسترم

صدف خالي يك تنهايي است

و تو چون مرواريد

گردن آويز كسان ديگري ...

چنگ شكسته

بازم به سرزد امشب اي گل هواي رويت

گيرم قفس شكستم و ز دانم و دانه جستم

اي گل در آرزويت جان و جواني ام رفت

از پا افتادگان را دستي بگير آخر

تو اي خيال دلخواه زيباتري از آن ماه

چون سايه در پناه ديوار غم بياساي

گيرم...) پايي نمي دهد تا پر واكنم به سويت

كو بال آن كه خود را باز افكنم به كويت

ترسم بميرم و باز باشم در آرزويت

تا كي به سر بگردم در راه جستجويت

كز اشك شوق دادم يك عمر شستشويت

شادي نمي گشايد اي دل دري به رويت

                                                    < هوشنگ ابتهاج >

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست
هر کسی
نغمه خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته بجاست
خرم آن نغمه
که مردم بسپارند به دل

باز در چهرة خاموش خيال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسة هستي سوزت

باز من ماندم و يک مشت هوس
باز من ماندم و يک مشت اميد
ياد آن پرتو سوزندة عشق
که ز چشمت به دل من تابيد

باز در خلوت من دست خيال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستي ريخت
در نگاهت عطش توفان بود
( فروغ )

عطر ياد تو چه آرام آمد .
و چه آرام مرا پيدا کرد .
و چه آرام مرا عاشق کرد .
و چه آرام مرا رسوا کرد

نشسته ماه بر گردونه عاج .
به گردون مي رود فرياد امواج .
چراغي داشتم، کردند خاموش،
خروشي داشتم، کردند تاراج ...

اگه سبزم، اگه جنگل، اگه ماهی، اگه دریا
اگه اسمم، همه جا هس، روی لب ها، تو کتابا
اگه رودم، رود گنگم، مثل مریم، اگه پاک
اگه نوری، به صلیبم، اگه گنجی، زیر خاک
واسه تو، قد یه برگم، پیش تو، راضی به مرگم

کرها همه کس شده اند
کس ها همه کر شده اند
دنیا پر از کرکس شده است
زمین را نگهدارید، می خواهم پیاده شوم

اگردر کهکشاني دور
دلي يک لحظه در صد سال
ياد من کند بي شک
دل من در تمام لحظه هاي عمر
به يادش مي تپد پر شور

مطمئن باش تو باشی یا نباشی جهان از رفتن نمی ایستد.
تو مانده باشی یا رفته باشی کسی در انتظار تو نمی ماند.
خودت را برای تمام دنیا لوس نکن کسی در انتظار تو نمی ماند.
سهمت را بگیر از آب و پنجره ها سهمت را بخواه.....

گفتم تو شیرین منی .
گفتا تو فرهادی مگر ؟
گفتم خرابات می شم .
گفتا تو آبادی مگر ؟
گفتم ندادی دل به من .
گفتا تو جان دادی مگر ؟
گفتم ز کویت می روم .
گفتا تو آزادی مگر ؟
گفتم فراموشم مکن .
گفتا تو در یادی مگر ؟
گفتم که بر بادم مده .
گفتا نه بر بادی مگر ؟

من از روئیدن خار سر دیوار فهمیدم
که ناکس،کس نمی گردد از این بالا نشینی ها

چه زیباست نوشتن وقتی می دانی او می خواند
چه زیباست سرودن وقتی می دانی او می شنود
و چه زیباست جنون وقتی می دانی او می بیند

هميشه وقتي تنها و نااميد و ملول تنت,روانت,از دست اين و آن خسته ست
هميشه وقتي رخسار اين جهان تاريک هميشه وقتي درهاي آسمان بسته ست
هميشه گوشه ي گرمي به نام دل با توست که صادقانه تر از هرکه با تو پيوسته ست
به دل پناه ببر!آخرين پناهت اوست تو را چنان که تمناي توست دارد دوست

يا رب نظري بر من سرگردان کن لطفي به من دلشده ي حيران کن
با من مکن آنچه من سزاي آنم آنچ از کرم و لطف تو زيبد آن کن

افسوس که آنچه برده ام باختني ست بشناخته ها تمام نشناختني ست
برداشته ام هر آنچه بايد بگذاشت بگذاشته ام هر آنچه برداشتني ست

شمع داني به دم مرگ به پروانه چه گفت؟ گفت اي عاشق ديوانه فراموش شوي
سوخت پروانه ولي خوب جوابش را داد گفت:طولي نکشد تو نيز خاموش شوي

مهم نيست

ديگه مهم نيست که بياي
مي سپرمت دست خدا
اين دل مي خواد که خوب باشي
سلامت و شاد و با صفا
منم مي رم سوي خودم
مي رم به سوي زندگي
ادامه مي دم ببينم
آيا کسي به جز خدا
دوست و رفيقم مي مونه
يا که کسي به جز خدا
پناه و يارم مي مونه

لحظه ها

لحظه ها در گذرند
و من مي انديشم
تا کجا بايد رفت؟
تا کدامين راه؟
کدامين جاده؟
پايان کجاست؟
از بهر چه مي رويم؟
به چه خواهيم رسيد؟
در پس پرده ها
چه مي گذرد؟
تنها خدا
آگاه
تنها خدا داند

کي مي دونه؟

وقتي که دل مي گيره
کي ميدونه چاره چيه؟

وقتي آدم اسيره
کي مي دونه غم چيه؟

وقتي دلت مي پوسه
کي مي دونه اشک چيه؟

وقتي هوات ابريه
کي مي دونه مه چيه؟

وقتي حالت رو به راس
کي مي دونه زجر چيه؟

کاش

کاش لحظه هایت را با من قسمت می کردی
کاش مرا
به دنیای رازآلودت
راه می دادی
کاش بر زبان می آوردی
آنچه که در اعماق قلب تو
جوش و خروش می کند
کاش می گفتی سکوت را دوست نداری
و من تنها
به امید لحظه هایی زنده ام
که هنوز نیامده اند

صداي خاموش اما پر طنين

غم گلو مي فشارد
خون فواره مي زند
بغض مي ترکد
باران اشک جاري مي شود
و هيچ کس نيست
هيچ کسي اشک ها را پک نمي کند
تو هميشه تنهايي
هميشه
دل را به خدا خوش کن
که تنها او داد دل غم خواران را خواهد گرفت
تنها او تنها او
دل جوش مي زند
تکه تکه مي شود
و خنده ي نعره آسايت
چون پتک بر سرم کوفته مي شود
چنان سنگين
که قلبم پاره پاره تر مي شود
پاره تر از هميشه
و اين صدا طنين مي افکند: که تنها خدا ياور ماست
تنها او!

ستاره
ديشب آسمان پر ستاره بود
ستاره ها به من چشمکي زدند
نوري خيره کننده داشتند
درخششي عجيب
گويي مي خواستند چيزي بگويند
شايد پيغامي داشتند
پيامي تلنگري چيزي
ستاره ها دست به دست هم دادند
و چرخشي درآسمان کردند
ناگهان يکي از آنها ناپديد شد
رفت و ديگر نيامد
به راستي به کجا رفت؟

ساحل
ساحل اميد من ويران شده
عقده اي روي دلم سنگين شده
رد پاي دوست ليکن گم شده
اشکهايي جاي آن جاري شده
رودهايي خشک و بي آب شده
دل هايي ليک افسون تر شده
مهرباني هايم فراموشت شده
دلنوازي هايت برايم پايان شده
ياد روزهايي که سپري شده
ياد حرفهايي که گفته شده

خسته

خسته ام
از فرياد هاي خاموش خودم
خسته ام
از لج بازي هاي پنهان خودم
خسته ام
از بس گفتم و نشنيدين
خسته ام
از بس راه رو تنها رفتم
خسته ام
از تمام تنهايي ها و بي کسي ام
خسته ام
از خيابان از در از پنجره
خسته ام
از اتوبوس از فشار از ترافيک
خسته ام
از هر چي که خسته ام کرد و مايوس
ولي اميدوارم
هميشه ته دلم مي درخشه
ديديش؟ برق زد

پايان
تازگي ها خشک شد از بين رفت
ناگهان دل تنگ شد آواره شد
نفس و روحي نمانده ست دگر
جان و اميدي نمانده ست دگر
همه چيز تيره و تار است کنون
قلب من خاموش و سرد است کنون
هيزم قلبم تهي تر از تهي
آتش قلبم يخبنداني عميق
رو به زوال است کنون اين دل من
سر من پر ز جنون است کنون
ريسماني جز ريسمان حق نبود
تا گرفتم و بالا رفتم از آن تند وتند
ديگرم جاي نمانده در بدن
روح کنون قصد جدايي مي کند
اين تن خکي رها تر از رها
ترک و ترک و پر ز خالي مي کند

باران

باران دل هاي دودآلود را شست
باران تمام غصه ها را پک کرد
باران نگاه غم زده ات را شفاف کرد
باران نفس هاي گرمت را تر کرد
باران قدم هاي رهگذران را خيس کرد
باران عقده ها را با خود برد
باران تو چه نيکو مي باري!

با من بمان

چرا همراه من نشدی؟
غم را ببین
سینه مالامال از غصه
پنجره هایی بسته
غمی جانکاه
و مردمی خسته
که آرام نشسته
و دل به عادت ها و روز مرگی ها
خوش کرده اند
چه کسی داد دل خواهد گرفت
در اندرون فریاد می زنم
با من بمان

اميد
اميد را با دستهايم
با تارهاي وجودم ساختم
اميد را جرعه جرعه نوش کردم
چنان مي سازمش که در اوج نااميدي
خوب مي دانم هست و
سوسويش کمکم خواهد کرد
چنان مفيد
چنان زيبا
که بي مثل و مانند است
تنها اميد است که مي ماند

یک دوست معمولی هیچ گاه نمی تواند گریه ی تو را ببیند.

یک دوست واقعی شانه هایش از گریه ی تو تر خواهد بود.

دوست معمولی اسم کوچک والدین تو را نمی داند.

دوست واقعی شاید تلفن آن ها را جایی نوشته باشد.

دوست معمولی یک جعبه شکلات برای مهمانی تو می آورد.

دوست واقعی زودتر به کمک تو می آید و تا دیر وقت برای تمیز کردن می ماند.

دوست معمولی از دیر تماس گرفتن تو دلگیر و ناراحت می شود.

دوست واقعی می پرسد که چرا نتوانستی زودتر تماس بگیری؟

دوست معمولی دوست دارد مشکلات تو را گوش دهد.

دوست واقعی سعی در حل آن ها می کند.

یک دوست معمولی مانند یک میهمان عمل می کند و منتظر می ماند تا از او پذیرایی شود.

یک دوست واقعی به سوی یخچال رفته و از خود پذیرایی می کند.

دوست معمولی می پندارد که دوستی شما بعد از یک مرافعه تمام می شود.

یک دوست واقعی می داند که بعد از یک مرافعه دوستی شما محکم تر می شود.

یک دوست واقعی کسی است که وقتی همه تو را ترک کرده اند با تو می ماند

جوانه آرزو

زعشق روزگار من  تو بهترين نشانه اي

            تو باغ و گلشن مني ، تو بهترين بهانه اي

                 تو عشق جاودان من، تو ما ه آشيان من

                       تو ساز من، تو سوزمن، تو بهترين يگانه اي

                              كلام دل حلاوتي ، پيام دل بشارتي

                                         به هر كجا كه بنگرم، تو بهترين جوانه اي

به كوه و دشت وبوستان ، به ماه و اختر و زمان

             تو عشق جاودانه اي، تو بهترين ترانه اي

                   شكوه آرزوي من، اگر ببار نياورد

                              تو اي نهال آرزو، تو بهترين جوانه اي

                                      تو پاره تن مني، تو عشق روشن مني

                                               پرنده دل مرا ،  تو بهترين ترانه اي

                 به كوه و دشت و بوستان،پيام رسانده ام هنوز

               به هر كجا و هر مكان ،تو بهترين نشانه اي

می دونی همه بهانه برای خوابیدنم تو هستی می دونی زود میخوابم تا زودتر تو خواب ببینمت و باهات حرف بزنم . اصلا می دونی چقدر باهات حرف می زنم

می دونستی تازه فهمیدم عشق چیه زندگی چیه . می دونستی با تو دوباره زنده شدم

با خودم می گم پس تا حالا چی بودم  باور کن وقتی با توام حتی تمام سلولهای بدنم از بودن با تو عشق می ورزند .

می دونی لحظات با تو بودن چقدر دلنشینه

مرغ عشقم دلخوشم به بودنت همین که هستی و با منی مرغ عشقم زندگی تیره   تارش ماله من  همه سرفرازی و عشق و امیدش ماله تو

می دونی ستاره با همه زیباییهاش  وقتی می ای کم می اره

می دونستی تو بت و من بت پرست

جوانه امید و آرزوی من دوستت دارم و می پرستمت

ديوانه

يكي ديوانه اي آتش بر افروخت

زآن هنگامه جان خويش را سوخت
همه خاكسترش را باد مي برد
 وجودش را جهان از ياد مي برد
تو همچون آتشي اي عشق جانسوز
من آن ديوانه مرد آتش افروز
من آن ديوانه آتش پرستم
در اين آتش خوشم تا زنده هستم
بزن آتش به عود استخوانم
كه بوي عشق برخيزد ز جانم
خوشم با اين چنين ديوانگي ها
كه مي خندم به آن فرزانگي
به غير از مردن و از ياد رفتن
غباري گشتن و بر باد رفتن
 در اين عالم سرانجامي نداريم
 چه فرجامي ؟ كه فرجامي نداريم
لهيبي همچو آه تيره روزان
بساز اي عشق و جانم را بسوزان
بيا آتش بزن خاكسترم كن
مسم در بوته هستيي زرم كن

             گفتی که مرا دوست نداری گله ای نيست

بين من و عشق تو فاصله ای نيست

گفتم کمی صبر کن گوش به من ده

گفتی که نه بايد برم حوصله ای نيست

گفتم کمی فکر خودم باشم و آن وقت

        جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نيست

رفتی تو خدا پشتو  پناهت ، به سلامت

              بگذار بسوزد دل من مسئله ای نيست

سهم من پايين رفتن از يك پله متروك است

و به چيزي در پوسيدگي و غربت واصل گشتن

سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست